وَقَالَ الْإِنسانُ ما لَها ( 3 ) يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ دفينه‌هاى خود را بيرون ريزد * و انسان گويد : آن را چه شده است * در آن روز أَخْبارَها ( 4 ) بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحى لَها ( 5 ) يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ زمين خبرهاى خود را بازگويد * كه پروردگارت به آن الهام نموده است * در آن روز النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ ( 6 ) فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ مردم به صورت پراكنده بيرون آيند تا كارهاىشان به آن‌ها نشان داده شود * پس هر كه به اندازهء ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ( 7 ) وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ ( 8 ) ذرّه‌اى كار خوب كرده آن را ببيند * و هر كه به مقدار ذرّه‌اى كار بد انجام داده آن را ببيند * 6 - سورهء « عاديات » بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ به نام خداوند بخشندهء مهربان وَالْعادِياتِ ضَبْحاً ( 1 ) فَالْمُورِياتِ قَدْحاً ( 2 ) فَالْمُغيراتِ سوگند به اسبان تيزتك كه در دويدن به نفس نفس افتند * و سم‌هاى آنها در برخورد با سنگها اخگر افروزد * صُبْحاً ( 3 ) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً ( 4 ) فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً ( 5 ) إِنَّ و صبحگاهان به دشمن يورش برند * پس گرد و غبار بر هوا رود * و خود را در جمع سپاه افكنند * الْإِنسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ( 6 ) وَإِنَّهُ عَلى ذلِكَ لَشَهيدٌ ( 7 ) بدون ترديد انسان نسبت به پروردگارش ناسپاس است * و بىگمان او خودش بر اين گواهى دهد * وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَديدٌ ( 8 ) أَفَلا يَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِى و سخت شيفته و دلباختهء مال دنيا است * آيا نمىداند هنگامى كه آنچه در ميان الْقُبُورِ ( 9 ) وَحُصِّلَ ما فِى الصُّدُورِ ( 10 ) إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ گورها است بيرون ريخته شود * و آنچه در سينه‌ها است برآيد * همانا پروردگارشان به حال آنان يَوْمَئِذٍ لَخَبيرٌ ( 11 ) در آن روز آگاه است *